Lokalizacja naszej szkoły.

 

Piekary Śląskie są miastem położonym w południowo-zachodniej cześci Polski, w centrum GOP-u (Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego).

Miasto leży w centralnej części Wyżyny Śląskiej, na tzw. Garbie Tarnogórskim (Kozłowa Góra) oraz na Wyżynie Katowickiej (Brzeziny Śląskie i Dąbrówka Wielka). Między tymi dwiema wyżynnymi częściami znajduje się Kotlina Józefki oraz Obniżenie Szarleja-Brynicy, utworzone z dolin rzek: Szarlejki i Brynicy. Obydwa cieki wodne należą do dorzecza Wisły.

Piekary słyną z Sanktuarium Matki Boskiej Piekarskiej znajdującego się w centrum miasta. Kościół ten, wzniesiony w 1849 roku i nazywany wizytówką Piekar Śląskich, jest najważniejszym centrum pielgrzymkowym Śląska – corocznie miejsce to odwiedza kilkaset tysięcy pielgrzymów z całego kraju.

Ogólnokrajowy rozgłos zyskał również Wojewódzki Szpital Chirurgii Urazowej usytuowany przy głownej ulicy miasta. Piekarska „urazówka” jest prężnie działającą placówką, stosującą bardzo nowoczesne techniki leczenia, w której leczy się pacjentów z całego kraju (głównie w ciężkich stanach powypadkowych).

Piekary Śląskie, jak większość miast regionu, zmienia od kilku lat swoje gospodarcze oblicze. Przemysł ciężki (Zakład Góniczy Piekary) traci na znaczeniu na rzecz drobnych i średnich firm. Budowa autostrady A-1, rekultywacja terenów poprzemysłowych oraz rozbudowa strefy aktywności gospodarczej będą kształtowały dalszy rozwój miasta.
Miejska Szkoła Podstawowa Nr 13 jest usytuowana w wysuniętej na południe dzielnicy Brzozowice-Kamień, najstarszej części miasta. Do końca sierpnia 2017 roku MSP13 zajmowała budynek przy ulicy Długosza 92, natomiast od 4 września 2017, już oficjalnie jako MSP13 z włączonymi oddziałami MG4, budynek przy ulicy Skłodowskiej 108.

 

Patroni Szkoły.

 

I powstanie pod wodzą Alfonsa Zgrzebnioka wybuchło samorzutnie 16/17 VIII 1919 w związku z aresztowaniem śląskich przywódców POW i niezadowoleniem ludności polskiej z terroru i represji niemieckich, których przejawem była m.in. masakra w Mysłowicach. Powstanie objęło głównie powiaty pszczyńskie i rybnicki oraz część okręgu przemysłowego.
Powstanie stłumione zostało przez Niemców do 26 VIII 1919 roku. Rząd polski, który był zaangażowany w politykę wschodnią, powstania nie poparł. Jedynym celem, jaki osiągnięto, było zmuszenie władz niemieckich do ogłoszenia amnestii, zaś na obszarze plebiscytowym wciąż panowały siejące terror liczne bojówki.

Więcej

II powstanie pod wodzą Alfonsa Zgrzebnioka i Wojciecha Korfantego wymierzone było w niemiecką dominację we władzach administracyjnych i bezpieczeństwa. Wybuchło po licznych aktach terroru wymierzonych w Polaków na Śląsku (w tym zamordowanie dr Andrzeja Mielęckiego). Niemal od razu objęło swym zasięgiem cały obszar Górnego Śląska.
Komisja Międzysojusznicza zażądała wstrzymania walk, ale Korfantemu udało się uzyskać dostęp Polaków do tymczasowej administracji, likwidację znienawidzonej przez Ślązaków policji Sipo oraz udział w nowych organach bezpieczeństwa. W ten sposób cele powstania zostały osiągnięte, zaś Polacy uzyskali znacznie lepsze warunki do kampanii przed plebiscytem.

Więcej

III powstanie, pod wodzą Wojciecha Korfantego, miało na celu poprawę niekorzystnej dla Polaków interpretacji wyników plebiscytu. Na mocy postanowień traktatu wersalskiego decyzję, do jakiego państwa należeć będzie Górny Śląsk, oddano w ręce ludności mającej się wypowiedzieć w plebiscycie. Większość ludności (59,6%) opowiedziała się za Niemcami. Duże znaczenie dla wyników plebiscytu miały głosy Niemców, pochodzenia śląskiego, którzy w chwili głosowania mieszkali poza Górnym Śląskiem (ok. 180 000 osób).
III powstanie śląskie wybuchło w nocy z 2/3 maja 1921 r. i było największym zrywem powstańczym Ślązaków w XX wieku. W jego trakcie powstańcy opanowali obszar prawie do Linii Korfantego po czym nastpił kontratak niemiecki, ustabilizowanie frontu i zawieszenie broni. Rząd polski ponownie nie poparł zdecydowanie powstania.

Więcej